 |
| Δημήτρης Ι. Κατσούλης* |
Η Περιφέρεια είναι ένας σχεδόν νέος
αυτοδιοικητικός θεσμός, έχει πορεία μόνο δέκα πέντε χρόνων. Στο διάστημα αυτό,
παρότι θωρακίζεται από το συνταγματικό πλαίσιο της τοπικής αυτοδιοίκησης (άρθρο
102 Συντ) χωρίς καμία έκπτωση σε σχέση με την πρωτοβάθμια τοπική αυτοδιοίκηση
και από τον Ευρωπαϊκό Χάρτη Τοπικής Αυτονομίας (ΕΧΤΑ) μετά την επέκταση της
εφαρμογής του το 2018 (Ν.4555/2018) εντούτοις στην πράξη δεν έχει αποκτήσει την
αντίστοιχη πολιτική διοικητική και θεσμική αυτονομία έτσι όπως καταστρώνεται ως
«πολιτική-διοικητική αυτοτέλεια» στο Σύνταγμα ή ως τοπική αυτονομία στον ΕΧΤΑ.
Αυτή την «αυτονομία» απαιτεί και το Κογκρέσο Δήμων και Περιφερειών του
Συμβουλίου της Ευρώπης στην τελευταία (2025) έκθεσή του για την Τοπική
Αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα. Η αιρετή Περιφέρεια κινείται σε δύο ράγες: την
κληρονομία της κρατικής νομαρχίας και Περιφέρειας που κληροδοτήθηκε από τις
Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις ως προς τις αρμοδιότητες και από την μηχανιστική
υποκατάσταση του κρατικού Περιφερειάρχη από τον Αιρετό ως προς την Διαχείριση
Των Ευρωπαϊκών Κοινοτικών Πόρων (ΕΣΠΑ).
