ΚΩΔΙΚΟΠΟΕΙΤΑΙ Η ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

 

Του Δημήτρη Ι. Κατσούλη

 

Ο υπό διαβούλευση Ενιαίος Κώδικας της Αυτοδιοίκησης χαρακτηρίζεται από την Κυβέρνηση και τις ηγεσίες των συλλογικών οργάνων της Αυτοδιοίκησης (ΚΕΔΕ, ΕΝΠΕ) ως ένα πολύ σημαντικό νομοθέτημα ή ακόμη και μία μεγάλη μεταρρύθμιση. Οι διακηρύξεις αυτές επαναλαμβάνονται στα ενημερωτικά μέσα ενώ δημιουργούν στους αιρετούς των Δήμων και των Περιφερειών προσδοκίες που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματική διάσταση του Κώδικα.

Ας εξηγούμαστε:

Ο Καλλικράτης (Ν.3852/2010) υπήρξε όντως μία ιστορική μεταρρύθμιση γιατί δημιούργησε το χωρικό πλαίσιο των Δήμων και των Περιφερειών έτσι ώστε να καταστούν αποδοχείς της αποκεντρωμένης εξουσίας και να γίνουν οχήματα προσέγγισης στο από δεκαετίες ζητούμενο ευρωπαϊκό κεκτημένο της Αυτοδιοίκησης. Μετά το 2011 όμως και κυρίως στις περιόδους των μνημονίων η εξέλιξη της μεταρρύθμισης αυτής πάγωσε, οι ρηξικέλευθες αρχές τοπικής διακυβέρνησης, όπως η διαμεσολάβηση, η λογοδοσία, η διαβούλευση, «πάγωσαν» για να καταργηθούν αργότερα και με ευθύνη των ίδιων των αιρετών, η αποκέντρωση της εξουσίας στους Δήμους και τις Περιφέρειες όχι μόνο δεν πραγματώθηκε αλλά και πρόνοιες του Καλλικράτη χάθηκαν στις ελληνικές καλένδες, οι Κυβερνήσεις συνέχισαν να απομυζούν και να υπεξαιρούν τους θεσμοθετημένους πόρους της Αυτοδιοίκησης. Τα τελευταία επτά χρόνια, στο όνομα της κυβερνησιμότητας, απομειώθηκε η δημοκρατική λειτουργία του συστήματος διακυβέρνησης, ενισχύθηκε η θεσμική διαχειριστική και λειτουργική χειραγώγηση της Αυτοδιοίκησης από το λεγόμενο ψευδεπίγραφα επιτελικό κράτος.

Οι Περιφέρειες, νέος θεσμός δευτεροβάθμιας αυτοδιοίκησης, δεν προσαρμόστηκε ποτέ στην ιδιαίτερο θεσμικό του ρόλο, παρέμεινε ως διχασμένος θεσμός ανάμεσα στην κληρονομιά των νομαρχιακών αυτοδιοικήσεων και στην επιχειρησιακή λειτουργία του Περιφερειάρχη στη διαχείριση του εκάστοτε ΕΣΠΑ. Στα χρόνια της υποβάθμισης της Αυτοδιοίκησης έναντι του λεγόμενου επιτελικού κράτους, που συνεχίζουμε να τα βιώνουμε, η υπονόμευση της δημοκρατικής λειτουργίας του συστήματος διακυβέρνησης των Περιφερειών παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις καθώς οι Περιφέρειες δεν διαθέτουν την ιστορική θεσμική κληρονομιά της δημοκρατικής λειτουργίας του δημοτικού συστήματος διακυβέρνησης.

Ο Κώδικας εκ των πραγμάτων δεν θα μπορούσε να είναι μεγάλη μεταρρύθμιση καθώς εξαρχής αποκλείστηκε η νομοθέτηση των αναγκαίων τομών που θα οδηγούσαν την Αυτοδιοίκηση πιο πέρα από εκεί που την άφησε ο Καλλικράτης, δηλαδή την αποκέντρωση εξουσιών και πόρων  προς τους Δήμους και τις  Περιφέρειες, την κατάστρωση δημοκρατικών τομών στο σύστημα διακυβέρνησης και την συγκρότησή του στους Δήμους και τις Περιφέρειες σε αντιστοιχία με τον ιδιαίτερο θεσμικό ρόλο κάθε ενός εκ των επιπέδων,   την αντικατάσταση της αυταρχικής εποπτείας από την εταιρική σχέση Κεντρικού Κράτους, Περιφερειών και Δήμων,

 

Εντέλει, με τον νέο Ενιαίο Κώδικα, πέραν της εύλογης συστηματοποίησης της διάσπαρτης νομοθεσίας για τους Ο.Τ.Α. που σε πολλές περιπτώσεις γίνεται νομοτεχνικά άστοχα, κωδικοποείται η εξάρτηση και η περιθωριοποίηση της Αυτοδιοίκησης και η απόλυτη υπαγωγή της στο συγκεντρωτικό μοντέλο πρωθυπουργικής διακυβέρνησης σε πλήρη αποστροφή προς το ευρωπαϊκό κεκτημένο της δημοκρατικής Αυτοδιοίκησης.

Για την ισχυρή Αυτοδιοίκηση, στις κατευθύνσεις του Συντάγματος και του Ευρωπαϊκού Χάρτη Τοπικής Αυτονομίας, χρειάζονται τολμηρές νομοθετικές τομές και εν συνεχεία ένας Νέος Κώδικας της Ισχυρής Δημοκρατικής Αυτοδιοίκησης. Αυτό είναι πλέον το διακύβευμα. Ο Κώδικας της Κυβέρνησης είναι προορισμένος να μην αντέξει στον χρόνο.

Ο νέος Κώδικας βλάπτει σοβαρά την τοπική δημοκρατία. (Ι) Καταργείται η σύγκληση των Συμβουλίων με αίτημα του 1/3 των μελών τους.

 Του Δημήτρη Ι. Κατσούλη

Ο υπό διαβούλευση Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης, σύμφωνα με τους διαφημιστές του, αιρετούς και μέσα ενημέρωσης, είναι μία «σοβαρή» μεταρρύθμιση που ενισχύει την θέση της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η εισαγωγή ενός απόλυτα πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος ξένου με τον νομικοπολιτικό πολιτισμό μας, η δήθεν τακτοποίηση και στην ουσία απονεύρωση των αρμοδιοτήτων της τοπικής αυτοδιοίκησης, ειδικότερα στις Περιφέρειες, η διατήρηση επί τω χείρω όλων όσων οι αιρετοί της Αυτοδιοίκησης προσδοκούσαν να αλλάξουν προς όφελος της εύρυθμης λειτουργίας του θεσμού και της προσέγγισης του ευρωπαϊκού κεκτημένου της Αυτοδιοίκησης περνούν στο σκοτάδι πίσω από τα φώτα της κυβερνητικής προπαγάνδας ενός όντως με αυτό το περιεχόμενο αχρείαστου Κώδικα.

Τομές κάνει ο Κώδικας; Ασφαλώς αλλά όχι αυτές που ήταν αναγκαίες. Τομές στον περιορισμό της τοπικής δημοκρατίας, της διαφάνειας και της λογοδοσίας. Τομές στην περιχαράκωση της πολιτικοδιοικητικής αυτοτέλειας και της τοπικής αυτονομίας κατά την έννοια του Ευρωπαϊκού Χάρτη Τοπικής Αυτονομίας.

Επί του παρόντος αναδεικνύουμε μία από αυτές:

Τουλάχιστον από τον Νόμο ΔΝΖ΄/1912 έως και σήμερα υπάρχει μία διάταξη που είναι μοχλός δημοκρατικής λειτουργίας των Συμβουλίων καθώς παρέχει την δυνατότητα στις μειοψηφίες να αναγκάσουν τις πλειοψηφίες να συζητούν θέματα που εκείνες θέλουν να αποφύγουν. Στο τέλος βέβαια δικαίως οι πλειοψηφίες είναι αυτές που αποφασίζουν.

Δημοτικές Κοινωνικές Δομές με Σταθερούς Επαρκείς Πόρους για την κάλυψη των συνολικών αναγκών φροντίδας και συμπερίληψης στις τοπικές κοινωνίες

Άρθρο του Δημήτρη Ι. Κατσούλη

Οι εργαζόμενοι στις κοινωνικές δομές των Δήμων διαμαρτύρονται ενόψει νομοθετικής πρωτοβουλίας της Κυβέρνησης που προμηνύει την συρρίκνωσή τους καθώς περιορίζει την χρηματοδότηση αποκλειστικά στα vouchers ενώ με το λεγόμενο Πανελλαδικό Μητρώο Προσωπικού ως δεξαμενή εργαζομένων επιχειρεί να οδηγήσει τις δομές και εν προκειμένω τους Παιδικούς και Βρεφονηπιακούς Σταθμούς στο ιδιωτικό τομέα καθώς οι Δήμοι θα δυσκολεύονται ή και θα αδυνατούν να καλύψουν μισθολογικά το προσωπικό που χρειάζονται για την εύρυθμη λειτουργία των δομών.

Η ιστορία του προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι» φαίνεται ότι δεν δίδαξε παρότι σήμερα η τελική λύση της μονιμοποίησης των εργαζομένων του φαντάζει ως την μοναδικό διέξοδο για την κατοχύρωση της απασχόλησης στους Δήμους και εντέλει την διάσωση των δημοτικών κοινωνικών δομών.

Η κοινωνική φροντίδα από την δεκαετία του 90 και μετά υπήρξε ένα από τα πλέον επιτυχημένα πεδία παρέμβασης της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η προσωρινή όντως χρηματοδότηση μέσω των ΕΣΠΑ διευκόλυνε την ανάπτυξη των δομών κυρίως  της φροντίδας της προσχολικής ηλικίας όπως άλλωστε και του προγράμματος Βοήθεια στο Σπίτι.

Την τελευταία δεκαετία, σε μεγαλύτερο βαθμό, αξιοποιώντας το σύστημα των vouchers από τα Κοινοτικά Προγράμματα η χρηματοδότηση των δομών βασίστηκε εν πολλοίς σε αυτά αλλά παράλληλα δόθηκε χώρος σε ιδιωτικές δομές οι οποίες ενθαρρύνθηκαν να ανταγωνιστούν τις δημοτικές.

Η συνέχιση αυτής της κατάστασης χωρίς να μεριμνήσουν οι Δήμοι για την διαχρονική κατοχύρωση της αρμοδιότητάς τους κυρίως μέσα από την ανάπτυξη των αναγκαίων δομών έτσι ώστε να καλύψουν τις ανάγκες των αντίστοιχων τοπικών κοινωνιών θα οδηγήσει στον περιορισμό τους και θα αφήσει τον μεγαλύτερο χώρο για την κάλυψη των αναγκών από τους ιδιωτικούς φορείς.

Οι Δήμοι οφείλουν να κατοχυρώσουν τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο στην ίδρυση και λειτουργία δημοτικών  δομών κοινωνικής φροντίδας απαιτώντας από την Κυβέρνηση όχι μόνο την απόδοση της αρμοδιότητας χωρίς ανταγωνισμούς αλλά και την μεταφορά των αναγκαίων για την στελέχωση και λειτουργία των δομών πόρων. Το κοινωνικό κράτος σε επίπεδο κοινωνικής φροντίδας για την προσχολική ηλικία πρωτίστως αλλά και για τους ηλικιωμένους ανήκει στην αρμοδιότητα της Αυτοδιοίκησης σε όλα τα σύγχρονα κράτη. Στην Ελλάδα αμφισβητείται από την Κυβέρνηση και την Νέα Δημοκρατία.

Οι Δημοτικές Αρχές πρέπει να αντιμετωπίσουν με στοργή και αγωνιστικότητα  την προοπτική της αποκλειστικής παροχής υπηρεσιών κοινωνικής φροντίδας προς όφελος της συνοχής στις τοπικές τους κοινωνίες. Να διεκδικήσουν πόρους και να πάψουν να αρκούνται με ραθυμία στα vouchers που σύντομα θα στερέψουν. Η κοινωνική φροντίδα δεν είναι προσωρινή αλλά μόνιμη υποχρέωση των Δήμων συνυφασμένη άρρηκτα με τον σκληρό πυρήνα της νομικοπολιτικής τους υπόσταση.

Τέλος, οι εργαζόμενοι στις κοινωνικές δομές για αρκετά χρόνια προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες χωρίς την χρονική σταθερότητα των μισθολογικών τους αποδοχών, όταν η ροή χρηματοδότησης δεν είναι τακτική. Τους οφείλεται η αναγνώριση και η στήριξη. Χωρίς αυτούς η κοινωνική πολιτική των Δήμων θα ήταν ανύπαρκτη. Η διαφύλαξη των θέσεων εργασίας δεν είναι μόνο δίκαιη αλλά και για τους Δήμους είναι ζωτικής σημασίας γιατί εάν αποδυναμωθούν οι κοινωνικές δομές σε συνδυασμό με την ένταξή τους στο όντως αδιανόητο Μητρώο ίσως οδηγηθούν στους ιδιωτικούς φορείς που ενθαρρύνονται να υποκαταστήσουν τους Δήμους.

 Συνεπώς η αλληλεγγύη και ο κοινός αγώνας εργαζομένων και αιρετών είναι καθοριστικός για να συνεχίσουν οι Δήμοι να παρέχουν ποιοτικές υπηρεσίες κοινωνικής φροντίδας και να ενισχυθεί ο ρόλος τους στην λειτουργία του κοινωνικού κράτος το οποίο μόνο ως αποκεντρωμένο, πλησιέστερα στον πολίτη μπορεί να υπάρξει.

Το Περιφερειακό Συμβουλιο επίκεντρο Δημοκρατικής Διακυβέρνησης

 

Δημήτρης Ι. Κατσούλης*

          Η Περιφέρεια είναι ένας σχεδόν νέος αυτοδιοικητικός θεσμός, έχει πορεία μόνο δέκα πέντε χρόνων. Στο διάστημα αυτό, παρότι θωρακίζεται από το συνταγματικό πλαίσιο της τοπικής αυτοδιοίκησης (άρθρο 102 Συντ) χωρίς καμία έκπτωση σε σχέση με την πρωτοβάθμια τοπική αυτοδιοίκηση και από τον Ευρωπαϊκό Χάρτη Τοπικής Αυτονομίας (ΕΧΤΑ) μετά την επέκταση της εφαρμογής του το 2018 (Ν.4555/2018) εντούτοις στην πράξη δεν έχει αποκτήσει την αντίστοιχη πολιτική διοικητική και θεσμική αυτονομία έτσι όπως καταστρώνεται ως «πολιτική-διοικητική αυτοτέλεια» στο Σύνταγμα ή ως τοπική αυτονομία στον ΕΧΤΑ. Αυτή την «αυτονομία» απαιτεί και το Κογκρέσο Δήμων και Περιφερειών του Συμβουλίου της Ευρώπης στην τελευταία (2025) έκθεσή του για την Τοπική Αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα. Η αιρετή Περιφέρεια κινείται σε δύο ράγες: την κληρονομία της κρατικής νομαρχίας και Περιφέρειας που κληροδοτήθηκε από τις Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις ως προς τις αρμοδιότητες και από την μηχανιστική υποκατάσταση του κρατικού Περιφερειάρχη από τον Αιρετό ως προς την Διαχείριση Των Ευρωπαϊκών Κοινοτικών Πόρων (ΕΣΠΑ).

Σχολικές Επιτροπές: Πρόταση για την επανασύστασή τους ως Συμμετοχικών Διαχειριστικών Οργάνων

 Του Δημήτρη Ι. Κατσούλη

Τις τελευταίες ημέρες ήρθε στο προσκήνιο το θέμα της κατάργησης των Σχολικών Επιτροπών. Οι Σχολικές Επιτροπές υπήρξαν για δεκαετίες νομικά πρόσωπα με τριμερή σύνθεση που διαχειρίζονταν τα ζητήματα των Σχολείων πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, Ακόμη παλαιότερα στην θέση τους ήταν οι λεγόμενες Σχολικές Εφορίες. Στην Σχολική Επιτροπή πρόεδρος οριζόταν συνήθως ένας Δημοτικός ή Κοινοτικός Σύμβουλος, μετείχαν δε ο Διευθυντής της Σχολικής Μονάδας και εκπρόσωπος του Συλλόγου Γονέων.

Το 2010 με το Ν. 3852/2010 (Πρόγραμμα Καλλικράτης) οι Σχολικές Επιτροπές καταργήθηκαν στο πλαίσιο της μείωσης των νομικών προσώπων !!! και αντικαταστάθηκαν από δύο νομικά πρόσωπα ένα για το σύνολο των Σχολείων της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και ένα για το σύνολο των Σχολείων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Η σύνθεσή τους ήταν ανάλογη των άλλων νομικών προσώπων του Δήμου και επιπλέον συμμετείχαν εκπρόσωποι των Διευθυντών και των Συλλόγων Γονέων. Αυτά τα νομικά πρόσωπα διαχειρίζονταν το σύνολο των χρηματοδοτήσεων που πηγαίνουν στους Δήμους για την κάλυψη των λειτουργικών αναγκών και των συντηρήσεων των Σχολείων. Τα δύο νομικά πρόσωπα ενώ διαχειριζόταν σημαντικό χρηματικό ποσό δεν είχαν προϋπολογισμό ενώ δεν τηρούσαν επαρκώς διαδικασίες διαφάνειας. Η συγκεντρωτική διαχείριση των χρηματοδοτήσεων τελικά δεν φαίνεται να επιτυγχάνει αποτελέσματα και «οικονομίες κλίμακας» αλλά ούτε αντιμετωπίζει άμεσα και αποτελεσματικά τις ανάγκες των Σχολείων. Βέβαια στα Σχολεία προβλέφθηκε και η ίδρυση του Σχολικού Συμβουλίου με σύνθεση αντίστοιχη της παλιάς Σχολικής Επιτροπής αλλά αυτό δεν είχε ρόλο στην οικονομική διαχείριση. Τα χρήματα ανά σχολική μονάδα όταν διανεμόταν για την κάλυψη των άμεσων λειτουργικών αναγκών τα διαχειριζόταν ο Διευθυντής του Σχολείου. Εξάλλου και όταν ίσχυαν οι παλιές τριμελείς Σχολικές Επιτροπές ο Διευθυντής κρατούσε τα οικονομικά και η Επιτροπή κατέθετε κάθε χρόνο απολογισμό στο Δημοτικό ή Κοινοτικό Συμβούλιο.

Πρόσφατα καταργήθηκαν και τα ενιαία ανά επίπεδο εκπαίδευσης νομικά πρόσωπα και η διαχείριση των χρηματοδοτήσεων των λειτουργικών δαπανών γίνεται απευθείας από τις Υπηρεσίες του Δήμου υπό την εποπτεία της Δημοτικής Επιτροπής Παιδείας.

Επί του θέματος αυτού η θέση- ΠΡΟΤΑΣΗ  είναι:

Προσχέδιο Κώδικα Αυτοδιοίκησης: Η κατηγοριοποίηση των αρμοδιοτήτων των ΟΤΑ σε κρατικές και τοπικές σε συνδυασμό με την απαρίθμησή τους εγείρει επιφυλάξεις

 

Του Δημήτρη Ι. Κατσούλη

Ο συντακτικός νομοθέτης καταστρώνει το πεδίο των αρμοδιοτήτων των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης ορίζοντάς τους ως αποκλειστικούς  φορείς της διοίκησης των τοπικών υποθέσεων. Συγκεκριμένα ορίζει ότι «η  διοίκηση  των  τοπικών  υποθέσεων  ανήκει  στους  οργανισμούς  τοπικής  αυτοδιοίκησης  πρώτου  και  δευτέρου  βαθμού.  Υπέρ  των  οργανισμών  τοπικής αυτοδιοίκησης συντρέχει το τεκμήριο αρμοδιότητας για τη διοίκηση  των τοπικών υποθέσεων». Σύμφωνα με την ως άνω επιταγή του άρθρου 102,  παρ.1 Συντ. όλες οι τοπικές υποθέσεις ανήκουν στους οργανισμούς τοπικής  αυτοδιοίκησης (στο   εξής   και:   ΟΤΑ).   Το   ζητούμενο   πάντως   είναι   ο  προσδιορισμός των τοπικών υποθέσεων.

Η προσαρμογή των δήμων και των περιφερειών στην κλιματική αλλαγή: η εκπόνηση του Ευρωπαϊκού σχεδίου προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή

 

Γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Περιφερειών 

O εισηγήτης της Γνωμοδότησης

Matteo Lepore

Δήμαρχος Μπολώνιας (RES) 

I.             ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

1.           Επικροτεί τη δηλωμένη πρόθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να αναληφθεί κατά το β’ εξάμηνο του 2026 μια ενωσιακή πρωτοβουλία για την ανθεκτικότητα στην κλιματική αλλαγή και τη διαχείριση κινδύνων. Τονίζει την ανάγκη προαγωγής της προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή ως νέας αντίληψης περί κοινωνικής και οικονομικής αλλαγής, με τη συμμετοχή του συνόλου της κοινωνίας, των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης και των τεχνικών αρμοδίων οργανισμών έτσι ώστε να ακολουθηθεί μια συνεπής, μετασχηματιστική και συντονισμένη προσέγγιση υπό άρτια πολυεπίπεδη διαχείριση, στην οποία θα λαμβάνονται υπόψη οι τοπικές ιδιαιτερότητες, κίνδυνοι και ευκαιρίες. Επισημαίνει ότι ο νομοθετικός χαρακτήρας της πρωτοβουλίας θα είναι ζωτικής σημασίας για τη νομοθετική ασφάλεια, τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και την έγκαιρη εφαρμογή των μέτρων για το κλίμα. Εισηγείται, επ’ αυτού, να τεθεί ένας στόχος σε επίπεδο ΕΕ ενόψει του 2050 όσον αφορά την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή.

Οι δήμοι και οι περιφέρειες ζητούν αυξημένες επενδύσεις για την αντιμετώπιση της φτώχειας στον τομέα των μεταφορών

Patrik Schwarcz-Kiefer (HU/EPP), μέλος του κομητειακού συμβουλίου της Baranya Vármegye

Οι τοπικοί και οι περιφερειακοί ηγέτες εξέφρασαν την έντονη αντίθεσή τους στη συγκέντρωση της χρηματοδότησης της πολιτικής συνοχής στον επόμενο προϋπολογισμό της ΕΕ, κατά τη σύνοδο ολομέλειας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Περιφερειών (ΕτΠ) στις 10 Δεκεμβρίου. Προειδοποίησαν ότι η αποδυνάμωση της πρόσβασης των περιφερειών και των πόλεων σε χρηματοδότηση θα μειώσει την περιφερειακή ικανότητα για αποτελεσματική καταπολέμηση της φτώχειας στον τομέα των μεταφορών, θα αυξήσει τις εδαφικές ανισότητες και θα υπονομεύσει την ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης.

Οι τοπικές και οι περιφερειακές αρχές μπορούν να διαμορφώσουν το μέλλον της Τεχνικής Νοημοσύνης στην Ευρώπη σε τομείς όπως η υγεία, οι μεταφορές και η ενέργεια.

Alberto Cirio (IT/EPP), περιφερειάρχης του Piemonte και πρόεδρος της επιτροπής «Οικονομική πολιτική» (ECON) της ΕτΠ

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή των Περιφερειών (ΕτΠ) εξέδωσε στις 10 Δεκεμβρίου γνωμοδότηση σχετικά με το σχέδιο δράσης για την ήπειρο της Τεχνικής Νοημοσύνης (ΤΝ) ζητώντας αποκεντρωμένες πρωτοβουλίες, επενδύσεις και καθοδήγηση για να διασφαλιστεί ότι οι δήμοι και οι περιφέρειες μπορούν να συμμετέχουν πλήρως στον μετασχηματισμό της βιομηχανίας και της κοινωνίας με γνώμονα την τεχνητή νοημοσύνη.

Οι τοπικοί και οι περιφερειακοί ηγέτες υποστήριξαν ότι οι διοικήσεις τους βρίσκονται σε μοναδική θέση για την υπεύθυνη ανάπτυξη της ΤΝ σε τομείς όπως η υγειονομική περίθαλψη, οι μεταφορές και η ενέργεια και τόνισαν την ανάγκη να αποφευχθεί ένα «χάσμα ΤΝ» μεταξύ των περιφερειών. Υπογράμμισαν τη σημασία της δημιουργίας μοντέλων ΤΝ που ανήκουν στην ΕΕ και είναι προσβάσιμα, δεοντολογικά και διαλειτουργικά, διασφαλίζοντας παράλληλα την ιδιωτικότητα των δεδομένων και τη δημόσια αξία. 

Ευρωπαϊκή Επιτροπή των Περιφερειών: «Η απλούστευση δεν πρέπει να οδηγεί σε συγκέντρωση»

Magdalena Czarzyńska-Jachim (PL/EA), δήμαρχος Σόποτ

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή των Περιφερειών έχει προειδοποιήσει ότι οι προγραμματισμένες μεταρρυθμίσεις του μακροπρόθεσμου προϋπολογισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα μπορούσαν να περιπλέξουν —και όχι να απλουστεύσουν— τον τρόπο λειτουργίας της ΕΕ.

Σε γνωμοδότηση που υιοθετήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου και επιταχύνθηκε κατόπιν αιτήματος της δανικής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η τοπική και περιφερειακή συνέλευση της ΕΕ τόνισε ότι οι τρέχουσες προσπάθειες για την προώθηση του θεματολογίου απλούστευσης της ΕΕ δεν πρέπει να οδηγήσουν σε συγκέντρωση της ΕΕ, δεν πρέπει να σημαίνουν απλώς απορρύθμιση και δεν πρέπει να οδηγήσουν σε «μείωση» των πολιτικών της ΕΕ ή των υφιστάμενων νομικών προτύπων.

Η γενική εισηγήτρια, Magdalena Czarzyńska-Jachim (PL/EA), δήμαρχος Sopot, δήλωσε:

Η υπεράσπιση της τοπικής δημοκρατίας είναι ευθύνη όλων μας

Άρθρο του Γιώργου Ηλιάδη*

 

Γιώργος Ηλιάδης, Επικεφαλής Μείζονος Αντιπολίτευσης Δήμου Τρικκαίων, Μέλος Γ.Σ. ΚΕΔE

Αναδημοσίευση από:https://thesocialist.gr/

Ο νέος Κώδικας Δήμων παρουσιάζεται από την Κυβέρνηση ως μεταρρύθμιση, όμως στην πραγματικότητα συνιστά μια σοβαρή υποχώρηση για την αυτοδιοίκηση και τη δημοκρατία. Οι αλλαγές δεν ενισχύουν τους δήμους αλλά τους αποδυναμώνουν. Αντί να προχωρήσουμε σε μια πραγματική αποκέντρωση, οδηγούμαστε σε ένα πιο συγκεντρωτικό μοντέλο, όπου οι τοπικές κοινωνίες έχουν λιγότερη ισχύ και οι αποφάσεις λαμβάνονται όλο και πιο μακριά από τον πολίτη.

Η κατάργηση του δεύτερου γύρου για την εκλογή δημάρχου πλήττει τη δημοκρατική νομιμοποίηση. Η επιλογή του δημάρχου δεν μπορεί να βασίζεται σε αλγοριθμικές «δεύτερες επιλογές» που κανείς δεν κατανοεί. Χωρίς τον καθαρό δεύτερο γύρο, ο δήμαρχος εκλέγεται με ασθενέστερη εντολή και μεγαλύτερη έκθεση σε πολιτικές πιέσεις και παρασκηνιακές ισορροπίες.

Χωρίς δήμαρχο το βράδυ των εκλογών, χωρίς δήμους την επόμενη μέρα

Γράφει ο Θοδωρής Λώλος*

Λώλος Θοδωρής, Δημοτικός Σύμβουλος Ζαχάρως, Μέλος ΔΣ ΠΕΔ Δυτικής Ελλάδας

    Αναδημοσίευση από :https://thesocialist.gr/

Ο νέος Κώδικας Αυτοδιοίκησης αποδυναμώνει τη δημοκρατική εντολή, στερεί πόρους και προσωπικό και υποβαθμίζει την Αυτοδιοίκηση σε μηχανισμό διαχείρισης

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση αποτελεί ιστορικό και πολιτικό κεκτημένο της Δημοκρατίας. Δημιουργήθηκε για να διοικεί, να σχεδιάζει πολιτικές κοντά στον πολίτη και να λογοδοτεί στις τοπικές κοινωνίες –όχι για να λειτουργεί ως εκτελεστικός βραχίονας του κεντρικού κράτους.

Ο προτεινόμενος Κώδικας Αυτοδιοίκησης, ωστόσο, απομακρύνεται επικίνδυνα από αυτή τη θεσμική παρακαταθήκη. Δεν συνιστά προοδευτική μεταρρύθμιση. Συνιστά θεσμική οπισθοδρόμηση.

Ο Κώδικας παρουσιάζεται ως τομή, χωρίς να έχει προηγηθεί ουσιαστικός διάλογος με την Αυτοδιοίκηση και τις τοπικές κοινωνίες. Συντάχθηκε κεντρικά, χωρίς ισότιμη συμμετοχή των αιρετών, ενώ παραδόθηκε ελλιπής, με κρίσιμες ενότητες να απουσιάζουν. Ζητείται συναίνεση χωρίς χρόνο, χωρίς ουσιαστική διαβούλευση και χωρίς καθαρό πολιτικό πλαίσιο. Αυτή δεν είναι συμμετοχική δημοκρατία. Είναι άσκηση εξουσίας από τα πάνω.

Οι Δημοτικές και Περιφερειακές Παρατάξεις σύμφωνα με το Προσχέδιο του Ενιαίου Κώδικα Αυτοδιοίκησης

 Του Δημήτρη Ι. Κατσούλη

Το Προσχέδιο του Ενιαίου Κώδικα Αυτοδιοίκησης κατά κανόνα επιχειρεί να συνθέσει σε ενιαίες διατάξεις  τις διατάξεις που διέπουν τους Δήμους και τις Περιφέρειες και έχουν καθιερωθεί είτε με τον Ν. 3463/2006 είτε τον Ν. 3852/2010. Μέσα από την αναδιατύπωση κατά βάση κανόνων που ισχύουν σήμερα εισάγει νέες ρυθμίσεις σε κρίσιμες πτυχές της τοπικής δημοκρατίας. Αυτό συμβαίνει κατά κύριο λόγο στο Βιβλίο για το σύστημα διακυβέρνησης. Οι παρεμβάσεις αυτές διακατέχονται εμφανώς από ενιαίο πνεύμα που μοιάζει σαν να θέλει ο νομοθέτης να ποδηγετήσει την ελεύθερη δράση και πρωτοβουλία των πολιτών που συγκροτούν τις  παρατάξεις και δια αυτών τα αιρετά όργανα του Δήμου ή της Περιφέρειας. Χαρακτηριστική περίπτωση οι ρυθμίσεις για τις δημοτικές και περιφερειακές παρατάξεις.

Μικρό το καλάθι των «ελπίδων» για όσα θα φέρει ο Νέος Κώδικας στην Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση

Του Δημήτρη Κατσούλη,

 Δικηγόρου, πρ. Δημάρχου Αυλώνος Ευβοίας

Περιφερειακού Σύμβουλου Στερεάς Ελλάδας

 

Παρακολουθώντας την Γενική Συνέλευση της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδος (ΕΝΠΕ) (Αθήνα 13 Νοεμβρίου 2025) η οποία είχε ως θέμα: «Επανεκκίνηση Τώρα. Νέος Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Ιστορική ευκαιρία Θεσμικής Μετεξέλιξης και Περιφερειακής Διακυβέρνησης»  με έκπληξη διαπίστωσα και εγώ ότι η συζήτηση γίνεται χωρίς ο Υπουργός να έχει παρουσιάσει τον Νέο Κώδικα, ούτε καν τις βασικές αλλαγές που προσδοκά με τον τίτλο της Γενικής Συνέλευσης η περιφερειακή αυτοδιοίκηση. Συζήτησαν συνεπώς για έναν Κώδικα που θα έρθει -κατά τα λεγόμενα του Υπουργού- αλλά είναι άγνωστο το περιεχόμενο πέραν των αριθμητικών αναφορών ή γενικών αφορισμών και της μοναδικής γνωστής εξαγγελίας περί του εκλογικού συστήματος της ακραίας πλειοψηφικής εκλογής τύπου Νησιών Φίτζι.

Ψήφισμα της ετήσιας Γενικής Συνέλευσης της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας για τον Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης

 

Η ετήσια Γενική Συνέλευση της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας, συνεδριάζοντας σε μια περίοδο κατά την οποία η χώρα αναζητά μια σύγχρονη, αποτελεσματική και λειτουργική αρχιτεκτονική διακυβέρνησης, εξέτασε με αίσθημα ευθύνης τις θεσμικές εξελίξεις που επηρεάζουν τον ρόλο και τις προοπτικές της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης.

Η πολυετής εμπειρία των Περιφερειών της χώρας, όχι μόνο στην άσκηση των αρμοδιοτήτων τους αλλά και στη διαχείριση ιδιαιτέρως κρίσιμων καταστάσεων, η συσσωρευμένη τεχνογνωσία και η ανάγκη σύγκλισης με το ευρωπαϊκό κεκτημένο, καθιστούν ώριμη τη συζήτηση για μια ουσιαστική ενδυνάμωση του Περιφερειακού επιπέδου διακυβέρνησης.

ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΚΕΔΕ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ 6-8 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2025 (κατά σχετική πλειοψηφία)

 

ΨΗΦΙΣΜΑ

ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΚΕΔΕ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ 6-8 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2025

(κατά σχετική πλειοψηφία)

To Ετήσιο Τακτικό Συνέδριο της ΚΕΔΕ πραγματοποιήθηκε στην Αλεξανδρούπολη από 6-8 Νοεμβρίου 2025, με μεγάλη συμμετοχή συνέδρων και παρατηρητών και τις τρεις ημέρες των εργασιών του.

Τι Αυτοδιοίκηση θέλουμε.

Με βασικό πολιτικό μήνυμα “ Επιτέλους Αυτοδιοίκηση. Ισχυροί Δήμοι, κάθε μέρα δίπλα στον πολίτη ”, και μέσα από έναν ανοιχτό διάλογο που πραγματοποιήθηκε μεταξύ των συμμετεχόντων, αναδείξαμε τις θέσεις μας πάνω στο κεντρικό ερώτημα “ Τι Αυτοδιοίκηση θέλουμε ”.

Προβάλαμε την απαίτησή μας να γίνει επιτέλους πράξη μια ουσιαστική Διοικητική μεταρρύθμιση στο Κράτος και την Αυτοδιοίκηση, που θα στηρίζεται στην συνταγματική πρόβλεψη για Δήμους με διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια, σε ένα νέο, αποκεντρωμένο μοντέλο κρατικής λειτουργίας (άρθρα 101 και 102 του Συντάγματος) . Ένα νέο μοντέλο , που θα επιτρέπει στους δήμους να δίνουν άμεσες και πρακτικές λύσεις στα ζητήματα που αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών κι όχι ένα μοντέλο όπως το σημερινό, που  περιορίζει την Αυτοδιοίκηση, σε ρόλο διαχειριστή της μιζέριας.

Ανακάμπτει η αναδιάρθρωση; Η επανασυγκεντροποίηση της πολιτικής συνοχής στην Ιταλία

Των: Raffaella Coletti  & Andrea Filippetti

Δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο( https://www.tandfonline.com/ )   : 2 Νοεμβρίου 2025

Αναδημοσίευση από https://www.issirfa.cnr.it/is-re-scaling-bouncing-back-the-recentralization-of-cohesion-policy-in-italy/

ΣΥΝΟΨΗ

Αυτό το άρθρο εξετάζει την πρόσφατη μεταρρύθμιση της Πολιτικής Συνοχής στην Ιταλία. Αναλύει τα διάφορα μέτρα που εισήχθησαν με τον δηλωμένο στόχο της ενίσχυσης της αποτελεσματικότητας της πολιτικής, τα οποία έχουν συγκεντρώσει την εξουσία πάνω στην περιφερειακή πολιτική και έχουν οδηγήσει σε μια επανακεντροποίηση της διακυβέρνησης της Πολιτικής Συνοχής από τις περιφερειακές στις εθνικές αρχές. Το άρθρο υποστηρίζει ότι αυτή η επανακεντροποίηση αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης διαδικασίας που ξεκίνησε το 2011 και αντιπροσωπεύει μια συνέχεια της «Λισαβονοποίησης» της Πολιτικής Συνοχής. Επίσης, τοποθετεί αυτήν την εξέλιξη σε αυτό που μπορεί να περιγραφεί ως «ανάκαμψη» της διαδικασίας αναδιάρθρωσης που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980. Αυτή η τάση αντικατοπτρίζει τον ισχυρότερο ρόλο που ανέλαβαν τα κράτη μέλη της ΕΕ μετά τις κρίσεις των τελευταίων δεκαπέντε ετών και έχει ενισχυθεί περαιτέρω από τη νέα ατζέντα οικονομικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης της βιομηχανικής πολιτικής. Ταυτόχρονα, ωστόσο, θέτει μια πρόκληση για το πολυεπίπεδο σύστημα διακυβέρνησης της ΕΕ.

Παρακολούθηση της εφαρμογής του Ευρωπαϊκού Χάρτη Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην Ελλάδα από το Κογκρέσο Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών του Συμβουλίου της Ευρώπης

Οι συντάκριες της Έκθεσης: Tanja JOONA, Φινλανδία (L, GILD) 

και Katrien PARTYKA, Βέλγιο (R, EPP/CCE).

Δημοσιεύουμε σύνοψη της Έκθεσης του Κογκρέσου Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Τοπική Αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα όπου εξακολουθούν να διαπιστώνονται σοβαρές ελλείψεις σε σχέση με την εφαρμογή του Ευρωπαϊκού Χάρτη Τοπικής Αυτονομίας.     Εγκρίθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2025.

Σύσταση 539 (2025)[1]

1. Το Κογκρέσο Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών του Συμβουλίου της Ευρώπης αναφέρεται στα εξής:

α. Το Άρθρο 2, παράγραφος 1.β, του Χάρτη του Κογκρέσου Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών που προσαρτάται στο Καταστατικό Ψήφισμα CM/Res(2020)1 για το Κογκρέσο, το οποίο αναφέρει ότι ένας από τους στόχους του Κογκρέσου είναι «να υποβάλλει προτάσεις στην Επιτροπή Υπουργών με σκοπό την προώθηση της τοπικής και περιφερειακής δημοκρατίας».

β. Το Άρθρο 1, παράγραφος 3, του Χάρτη του Κογκρέσου  Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών που προσαρτάται στο Καταστατικό Ψήφισμα CM/Res(2020)1 για το Κογκρέσο, το οποίο αναφέρει ότι «Το Κογκρέσο συντάσσει τακτικά εκθέσεις ανά χώρα σχετικά με την κατάσταση της τοπικής και περιφερειακής δημοκρατίας σε όλα τα κράτη μέλη και τα υποψήφια για ένταξη κράτη στο Συμβούλιο της Ευρώπης και διασφαλίζει την αποτελεσματική εφαρμογή των αρχών του Ευρωπαϊκού Χάρτη Τοπικής Αυτοδιοίκησης».

γ. Το Κεφάλαιο XVIII των Κανονισμών και Διαδικασιών του Κογκρέσου σχετικά με την οργάνωση των διαδικασιών παρακολούθησης».

Ομιλία Δημάρχου Αθηναίων Χάρη Δούκα και επικεφαλή της παράταξης ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΩΡΑ στο Συνέδριο ΚΕΔΕ (06.11.2025) στην Αλεξανδρούπολη

 

 

Καλησπέρα σας και χαίρομαι πάρα πολύ που παίρνω το βήμα.

 Οφείλω να πω ότι είναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι οι επικεφαλής των παρατάξεων της αντιπολίτευσης  παίρνουν το βήμα κοντά στις 5 η ώρα. Έχει ξεκινήσει το συνέδριο από τις 11 και αυτό, νομίζω δείχνει αρκετά για την ενότητα που πολλοί ευαγγελίζονται και θα ζητήσω και εκ των προτέρων συγνώμη γιατί ίσως χαλάσω, με κάποια που θα πω, την ωραία ατμόσφαιρα. Έχει μεγάλη σημασία σε αυτό το Συνέδριο που διεξάγεται περίπου στο μισό της θητείας μας, να δούμε με νηφαλιότητα, σαφήνεια, χωρίς εξωραϊσμούς και άσκοπες αντιδικίες, πού βρισκόμαστε και πού θέλουμε να πάμε. Οφείλουμε να απαντήσουμε σε μερικά κρίσιμα, βασικά ερωτήματα:

 Ερώτημα  πρώτον: Βελτιώθηκαν  τα  μέσα  που  διαθέτουμε,  για  να  μπορούμε  να λειτουργούμε, να δραστηριοποιούμαστε, να αναζητούμε και να υλοποιούμε δράσεις και έργα για τις πόλεις, τα χωριά μας, τα νησιά μας και τους δημότες μας;

Ερώτημα δεύτερον: Σταθήκαμε στο ύψος των περιστάσεων απέναντι σε νέα μεγάλα προβλήματα, όπως είναι η ερημοποίηση πολλών περιοχών, η ενεργειακή φτώχεια, το στεγαστικό πρόβλημα, η βελτίωση των υποδομών, τα προβλήματα που συνθέτουν την πολυ δύσκολη πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν οι δημότες μας;

Ομιλία Λάζαρου Κυρίζογλου, Προέδρου Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος, Δημάρχου Αμπελοκήπων-Μενεμένης Ετήσιο Τακτικό Συνέδριο της ΚΕΔΕ, Αλεξανδρούπολη 6-8 Νοεμβρίου 2025

Κυρίες και κύριοι

Είμαι ιδιαίτερα ευτυχής που έχω σήμερα την τιμή ως Πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος

να παρουσιάζω την κεντρική εισήγηση της Διοίκησης της ΚΕΔΕ, κατά την έναρξη των εργασιών του ετήσιου τακτικού μας Συνεδρίου, το οποίο διεξάγεται σε μια ιδιαίτερη χρονική συγκυρία, τόσο για την Αυτοδιοίκηση, όσο και για την Πατρίδα μας.

 

Η επιλογή της Αλεξανδρούπολης και της Θράκης, ως τόπου φιλοξενίας όλες αυτές τις μέρες, που θα διαρκέσει το συνέδριο μας, είναι και συνειδητή και βαθιά πολιτική.

 

Η Θράκη αποτελεί για όλους μας μια Περιφέρεια ύψιστης αξίας και σημασίας.

 

Η αφαίρεση των Υπηρεσιών Δόμησης από τους Δήμους αντίκειται στο Σύνταγμα.

 Του Δημήτρη Ι. Κατσούλη

Η διαφαινόμενη πρόθεση της Κυβέρνησης να αφαιρέσει τις Υπηρεσίες Δόμησης από τους Δήμους και να τις συγκεντρώσει σε κεντρικό επίπεδο ή έστω στις Περιφέρειες είναι μία ακόμη επιλογή ακραίου συγκεντρωτισμού που έρχεται σε αντίθεση με το συνταγματικό πλαίσιο της αποκέντρωσης, και κυρίως με την συνταγματική προστασία της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Πριν από την προσέγγιση του ζητήματος υπό το πρίσμα των συνταγματικών διατάξεως αξίζει να αναφερθούμε στο πραγματικό πολιτικό διακύβευμα.

Οι Υπηρεσίες Δόμησης, οι γνωστές και ενίοτε «αμαρτωλές» Πολεοδομίες, έως το 2010 ανήκαν στην αρμοδιότητα της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, «προίκα» από την πάλαι ποτέ κρατική νομαρχία. Η συγκρότηση των Δήμων του Προγράμματος Καλλικράτης, Δήμων εκτεταμένων σε έκταση και πληθυσμό αναπόφευκτα οδήγησε στην εύλογη επιλογή της μεταφοράς  των Υπηρεσιών Δόμησης στους Δήμους. Εξάλλου αυτό υπήρξε διαχρονικό αίτημα της πρωτοβάθμιας Αυτοδιοίκησης και ήδη πολλοί Δήμοι, πρωτεύουσες Νομών και όχι μόνο, είχε αναλάβει την άσκηση αυτής της αρμοδιότητας.

Ο Κοινωνικός Συνεταιρισμός High Mountains έγινε πρόσφατα μέλος του Euromontana!

Ο Κοινωνικός Συνεταιρισμός High Mountains έγινε πρόσφατα μέλος του Euromontana! Ο οργανισμός λειτουργεί ως Κέντρο Υποστήριξης Ορεινών Κοινοτήτων στο Ζαγόρι και στοχεύει στην υποστήριξη των τοπικών κοινοτήτων και στην προώθηση της αναζωογόνησης παρέχοντας ένα ευρύ φάσμα υπηρεσιών στα ορεινά χωριά της Πίνδου.

Με την ένταξή τους στο Euromontana, στοχεύουν στην ανταλλαγή γνώσεων και εμπειριών σχετικά με την αγροτική ανάπτυξη και αναζωογόνηση, καθώς και στη συμβολή τους σε πολιτικές και ερευνητικές εργασίες σε αυτόν τον τομέα. Καθώς ο κύριος στόχος του οργανισμού μας είναι η υποστήριξη και η ανάπτυξη των ορεινών περιοχών, πιστεύουμε ότι είναι απαραίτητο να γίνουμε μέρος ενός δικτύου που συμμερίζεται τις αξίες μας και επικεντρώνεται στους ίδιους στόχους: τη διατήρηση του ιδιαίτερου και εύθραυστου οικοσυστήματος των βουνών και την παροχή καλύτερου βιοτικού επιπέδου στον τοπικό πληθυσμό. Σωτήρης Τσουκαρέλης, ιδρυτής και πρόεδρος του Κοινωνικού Συνεταιρισμού Υψηλών Βουνών

Κύριες αποστολές των Υψηλών Βουνών

Ο Κοινωνικός Συνεταιρισμός είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που λειτουργεί σε τέσσερις βασικούς πυλώνες:

Πρόταση Στρατηγικής για την Ενέργεια στις Ορεινές Περιοχές. Έγγραφο Θέσης του δικτύου Euromontana * (2010)

Τελικές συστάσεις

 Υπογράφηκε από τον Πρόεδρο της EUROMONTANA στο Chiuro (Sondrio, Ιταλία) στις 20 Νοεμβρίου 2009.

 

 Οι ορεινές περιοχές είναι παραγωγοί ενέργειας από ένα μείγμα πόρων και επιθυμούν να διαπραγματευτούν τη χρήση αυτών των φυσικών πόρων με μεγαλύτερη ισότητα. Συγκεκριμένα, πρέπει να θεσπιστεί μια σταθερή πολιτική που να θεωρεί όλους τους ορεινούς ενεργειακούς πόρους ζωτικής σημασίας για το μέλλον του ενεργειακού μας πλέγματος, ανανεώνοντας και εκσυγχρονίζοντας τις υπάρχουσες υποδομές παραγωγής και μεταφοράς ενέργειας και καθιστώντας τες πιο αποδοτικές, παρέχοντας δίκαιη αποζημίωση στις περιοχές που καταλαμβάνονται από ενεργειακές εγκαταστάσεις, διασφαλίζοντας μια νέα «διακυβέρνηση» μεταξύ των κεντρικών κυβερνήσεων και των τοπικών και εδαφικών οντοτήτων (για παράδειγμα, οι «πολιτικές ορεινών όγκων» που αναπτύχθηκαν στη Γαλλία). Τα βουνά έχουν ειδικό καθεστώς ως παρατηρητήριο και εργαστήριο κλιματικής αλλαγής και έχουν λύσεις να προσφέρουν στην Ευρώπη. Οι ορεινές μας περιοχές βιώνουν ήδη τις αλλαγές στο κλίμα που αλλάζουν τον τρόπο ζωής και την οικονομία των ορεινών κοινοτήτων. Όσο λυπηρό κι αν είναι αυτό, η Euromontana ενθαρρύνει την Ευρωπαϊκή Ένωση να επωφεληθεί από αυτό και να επενδύσει στις ορεινές κοινότητες τώρα. Όχι μόνο για τη δική τους επιβίωση, αλλά και ως ένα μέρος που επιτρέπει στην υπόλοιπη Ευρώπη και τον κόσμο να αναπτύξουν εφαρμόσιμες προσαρμογές στα προβλήματα της ζωής με την κλιματική αλλαγή. Οι ορεινές περιοχές αποτελούν επομένως ένα σημαντικό μέρος στις συζητήσεις της Ευρώπης για την ενεργειακή πολιτική και προτείνουν εννέα βασικές έννοιες για την ανάπτυξη και την ενθάρρυνση μιας συγκεκριμένης ενεργειακής πολιτικής σε επίπεδο ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων τα επόμενα χρόνια: 

Μελλοντικός προϋπολογισμός της ΕΕ: ​​Οι περιφέρειες και οι πόλεις είναι απαραίτητες για τη μεταρρύθμιση των επενδύσεων της ΕΕ

 λέει ο Πρόεδρος της ΕτΠ στους εθνικούς ηγέτες

 

Η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Περιφερειών (ΕτΠ), Kata Tüttő

Η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Περιφερειών (ΕτΠ), Kata Tüttő, και η εισηγήτρια της ΕτΠ, Isabelle Boudineau, απευθύνθηκαν στους Υπουργούς της ΕΕ που συγκεντρώθηκαν σε άτυπη συνάντηση στη Βαρσοβία, ζητώντας μια ισχυρή και εκσυγχρονισμένη Πολιτική Συνοχής μετά το 2027.

Η Πρόεδρος Tüttő, η οποία συμμετείχε στη συνάντηση των εθνικών υπουργών που είναι αρμόδιοι για την Πολιτική Συνοχής για δεύτερη φορά μέσα σε δύο μήνες, υπογράμμισε τον λόγο για τον οποίο η Ευρώπη και οι πολίτες της χρειάζονται μια ισχυρή και εκσυγχρονισμένη Πολιτική Συνοχής για να αντιμετωπίσουν τις τρέχουσες και μελλοντικές προκλήσεις. «Τα εδάφη και οι τόποι έχουν σημασία», είπε. «Η αναζήτηση κερδών αποδοτικότητας, γρήγορων λύσεων, οικονομιών κλίμακας και αριστείας δεν θα πρέπει να καθιστά τις πολιτικές της ΕΕ χωρικά τυφλές. Χρειαζόμαστε όλες οι πολιτικές της ΕΕ να είναι εδαφικά ευαίσθητες. Για να αντιμετωπίσουμε τη σημερινή «πολυκρίση» — που χαρακτηρίζεται από γεωπολιτική αστάθεια, κλιματική αναστάτωση, κοινωνική ανισότητα και οικονομική αβεβαιότητα — η Ευρώπη πρέπει να κινητοποιήσει την ενέργεια, τη φιλοδοξία, την καινοτομία και την ηγετική ικανότητα όλων των επιπέδων διακυβέρνησης: από τις μικρότερες κοινότητες έως τους δημάρχους των μητροπόλεων και τους ηγέτες των περιφερειών. Η Πολιτική Συνοχής είναι αυτό που τους συνδέει όλους και πρέπει να παραμείνει η ραχοκοκαλιά της ενότητας και της ανθεκτικότητας της Ευρώπης».

Κάλεσε, ως εκ τούτου, τα κράτη μέλη να αγωνιστούν για τη διατήρηση των πόρων που διατίθενται για την Πολιτική Συνοχής στον επόμενο μακροπρόθεσμο προϋπολογισμό της ΕΕ «τουλάχιστον στο ίδιο επίπεδο με αυτούς της περιόδου 2021-27».

Η «διπλή ψήφος» στις αυτοδιοικητικές εκλογές: Ένα εργαλείο νομιμοποίησης ή αλλοίωσης της λαϊκής βούλησης;

Από τον «πρωθυπουργοκεντρισμό», στην «δημαρχοκεντρική» Επιτελική Τάξη;

Του Ηλία Παναγιωτακάκου

Σε δημόσια διαβούλευση τίθεται η πρόταση του Υπουργείου Εσωτερικών για την εισαγωγή νέου εκλογικού μοντέλου στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του 2028, που θα επιτρέπει στον ψηφοφόρο να δηλώνει δύο προτιμήσεις: έναν κύριο και έναν εναλλακτικό συνδυασμό στο ίδιο ψηφοδέλτιο.

Τι σημαίνει Δημοκρατία όταν οι διαδικασίες της τροποποιούνται με τρόπο που, αντί να υπηρετούν τη λαϊκή κυριαρχία, τη μεταφράζουν σε τεχνικό αποτέλεσμα; Η κυβερνητική πρόταση για «διπλή ψήφο» στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2028 αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της σύγχυσης: μια φαινομενικά καινοτόμα παρέμβαση, που όμως εδράζεται σε μια βαθιά πολιτική σκοπιμότητα – να ελέγξει, να προβλέψει και τελικά να χειραγωγήσει το εκλογικό αποτέλεσμα.