Άρθρο του Δημήτρη Ι. Κατσούλη
Οι
εργαζόμενοι στις κοινωνικές δομές των Δήμων διαμαρτύρονται ενόψει νομοθετικής
πρωτοβουλίας της Κυβέρνησης που προμηνύει την συρρίκνωσή τους καθώς περιορίζει
την χρηματοδότηση αποκλειστικά στα vouchers ενώ με το λεγόμενο Πανελλαδικό Μητρώο
Προσωπικού ως δεξαμενή εργαζομένων επιχειρεί να οδηγήσει τις δομές και εν
προκειμένω τους Παιδικούς και Βρεφονηπιακούς Σταθμούς στο ιδιωτικό τομέα καθώς
οι Δήμοι θα δυσκολεύονται ή και θα αδυνατούν να καλύψουν μισθολογικά το
προσωπικό που χρειάζονται για την εύρυθμη λειτουργία των δομών.
Η
ιστορία του προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι» φαίνεται ότι δεν δίδαξε παρότι
σήμερα η τελική λύση της μονιμοποίησης των εργαζομένων του φαντάζει ως την
μοναδικό διέξοδο για την κατοχύρωση της απασχόλησης στους Δήμους και εντέλει
την διάσωση των δημοτικών κοινωνικών δομών.
Η
κοινωνική φροντίδα από την δεκαετία του 90 και μετά υπήρξε ένα από τα πλέον
επιτυχημένα πεδία παρέμβασης της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η προσωρινή όντως
χρηματοδότηση μέσω των ΕΣΠΑ διευκόλυνε την ανάπτυξη των δομών κυρίως της φροντίδας της προσχολικής ηλικίας όπως άλλωστε
και του προγράμματος Βοήθεια στο Σπίτι.
Την
τελευταία δεκαετία, σε μεγαλύτερο βαθμό, αξιοποιώντας το σύστημα των vouchers
από τα Κοινοτικά Προγράμματα η χρηματοδότηση των δομών βασίστηκε εν πολλοίς σε
αυτά αλλά παράλληλα δόθηκε χώρος σε ιδιωτικές δομές οι οποίες ενθαρρύνθηκαν να
ανταγωνιστούν τις δημοτικές.
Η
συνέχιση αυτής της κατάστασης χωρίς να μεριμνήσουν οι Δήμοι για την διαχρονική
κατοχύρωση της αρμοδιότητάς τους κυρίως μέσα από την ανάπτυξη των αναγκαίων
δομών έτσι ώστε να καλύψουν τις ανάγκες των αντίστοιχων τοπικών κοινωνιών θα
οδηγήσει στον περιορισμό τους και θα αφήσει τον μεγαλύτερο χώρο για την κάλυψη
των αναγκών από τους ιδιωτικούς φορείς.
Οι
Δήμοι οφείλουν να κατοχυρώσουν τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο στην ίδρυση και
λειτουργία δημοτικών δομών κοινωνικής
φροντίδας απαιτώντας από την Κυβέρνηση όχι μόνο την απόδοση της αρμοδιότητας
χωρίς ανταγωνισμούς αλλά και την μεταφορά των αναγκαίων για την στελέχωση και
λειτουργία των δομών πόρων. Το κοινωνικό κράτος σε επίπεδο κοινωνικής φροντίδας
για την προσχολική ηλικία πρωτίστως αλλά και για τους ηλικιωμένους ανήκει στην
αρμοδιότητα της Αυτοδιοίκησης σε όλα τα σύγχρονα κράτη. Στην Ελλάδα
αμφισβητείται από την Κυβέρνηση και την Νέα Δημοκρατία.
Οι
Δημοτικές Αρχές πρέπει να αντιμετωπίσουν με στοργή και αγωνιστικότητα την προοπτική της αποκλειστικής παροχής
υπηρεσιών κοινωνικής φροντίδας προς όφελος της συνοχής στις τοπικές τους κοινωνίες.
Να διεκδικήσουν πόρους και να πάψουν να αρκούνται με ραθυμία στα vouchers που
σύντομα θα στερέψουν. Η κοινωνική φροντίδα δεν είναι προσωρινή αλλά μόνιμη
υποχρέωση των Δήμων συνυφασμένη άρρηκτα με τον σκληρό πυρήνα της νομικοπολιτικής
τους υπόσταση.
Τέλος,
οι εργαζόμενοι στις κοινωνικές δομές για αρκετά χρόνια προσφέρουν πολύτιμες
υπηρεσίες χωρίς την χρονική σταθερότητα των μισθολογικών τους αποδοχών, όταν η
ροή χρηματοδότησης δεν είναι τακτική. Τους οφείλεται η αναγνώριση και η
στήριξη. Χωρίς αυτούς η κοινωνική πολιτική των Δήμων θα ήταν ανύπαρκτη. Η
διαφύλαξη των θέσεων εργασίας δεν είναι μόνο δίκαιη αλλά και για τους Δήμους
είναι ζωτικής σημασίας γιατί εάν αποδυναμωθούν οι κοινωνικές δομές σε συνδυασμό
με την ένταξή τους στο όντως αδιανόητο Μητρώο ίσως οδηγηθούν στους ιδιωτικούς
φορείς που ενθαρρύνονται να υποκαταστήσουν τους Δήμους.
Συνεπώς η αλληλεγγύη και ο κοινός αγώνας
εργαζομένων και αιρετών είναι καθοριστικός για να συνεχίσουν οι Δήμοι να
παρέχουν ποιοτικές υπηρεσίες κοινωνικής φροντίδας και να ενισχυθεί ο ρόλος τους
στην λειτουργία του κοινωνικού κράτος το οποίο μόνο ως αποκεντρωμένο, πλησιέστερα
στον πολίτη μπορεί να υπάρξει.
