Σχολικές Επιτροπές: Πρόταση για την επανασύστασή τους ως Συμμετοχικών Διαχειριστικών Οργάνων

 Του Δημήτρη Ι. Κατσούλη

Τις τελευταίες ημέρες ήρθε στο προσκήνιο το θέμα της κατάργησης των Σχολικών Επιτροπών. Οι Σχολικές Επιτροπές υπήρξαν για δεκαετίες νομικά πρόσωπα με τριμερή σύνθεση που διαχειρίζονταν τα ζητήματα των Σχολείων πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, Ακόμη παλαιότερα στην θέση τους ήταν οι λεγόμενες Σχολικές Εφορίες. Στην Σχολική Επιτροπή πρόεδρος οριζόταν συνήθως ένας Δημοτικός ή Κοινοτικός Σύμβουλος, μετείχαν δε ο Διευθυντής της Σχολικής Μονάδας και εκπρόσωπος του Συλλόγου Γονέων.

Το 2010 με το Ν. 3852/2010 (Πρόγραμμα Καλλικράτης) οι Σχολικές Επιτροπές καταργήθηκαν στο πλαίσιο της μείωσης των νομικών προσώπων !!! και αντικαταστάθηκαν από δύο νομικά πρόσωπα ένα για το σύνολο των Σχολείων της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και ένα για το σύνολο των Σχολείων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Η σύνθεσή τους ήταν ανάλογη των άλλων νομικών προσώπων του Δήμου και επιπλέον συμμετείχαν εκπρόσωποι των Διευθυντών και των Συλλόγων Γονέων. Αυτά τα νομικά πρόσωπα διαχειρίζονταν το σύνολο των χρηματοδοτήσεων που πηγαίνουν στους Δήμους για την κάλυψη των λειτουργικών αναγκών και των συντηρήσεων των Σχολείων. Τα δύο νομικά πρόσωπα ενώ διαχειριζόταν σημαντικό χρηματικό ποσό δεν είχαν προϋπολογισμό ενώ δεν τηρούσαν επαρκώς διαδικασίες διαφάνειας. Η συγκεντρωτική διαχείριση των χρηματοδοτήσεων τελικά δεν φαίνεται να επιτυγχάνει αποτελέσματα και «οικονομίες κλίμακας» αλλά ούτε αντιμετωπίζει άμεσα και αποτελεσματικά τις ανάγκες των Σχολείων. Βέβαια στα Σχολεία προβλέφθηκε και η ίδρυση του Σχολικού Συμβουλίου με σύνθεση αντίστοιχη της παλιάς Σχολικής Επιτροπής αλλά αυτό δεν είχε ρόλο στην οικονομική διαχείριση. Τα χρήματα ανά σχολική μονάδα όταν διανεμόταν για την κάλυψη των άμεσων λειτουργικών αναγκών τα διαχειριζόταν ο Διευθυντής του Σχολείου. Εξάλλου και όταν ίσχυαν οι παλιές τριμελείς Σχολικές Επιτροπές ο Διευθυντής κρατούσε τα οικονομικά και η Επιτροπή κατέθετε κάθε χρόνο απολογισμό στο Δημοτικό ή Κοινοτικό Συμβούλιο.

Πρόσφατα καταργήθηκαν και τα ενιαία ανά επίπεδο εκπαίδευσης νομικά πρόσωπα και η διαχείριση των χρηματοδοτήσεων των λειτουργικών δαπανών γίνεται απευθείας από τις Υπηρεσίες του Δήμου υπό την εποπτεία της Δημοτικής Επιτροπής Παιδείας.

Επί του θέματος αυτού η θέση- ΠΡΟΤΑΣΗ  είναι:

Προσχέδιο Κώδικα Αυτοδιοίκησης: Η κατηγοριοποίηση των αρμοδιοτήτων των ΟΤΑ σε κρατικές και τοπικές σε συνδυασμό με την απαρίθμησή τους εγείρει επιφυλάξεις

 

Του Δημήτρη Ι. Κατσούλη

Ο συντακτικός νομοθέτης καταστρώνει το πεδίο των αρμοδιοτήτων των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης ορίζοντάς τους ως αποκλειστικούς  φορείς της διοίκησης των τοπικών υποθέσεων. Συγκεκριμένα ορίζει ότι «η  διοίκηση  των  τοπικών  υποθέσεων  ανήκει  στους  οργανισμούς  τοπικής  αυτοδιοίκησης  πρώτου  και  δευτέρου  βαθμού.  Υπέρ  των  οργανισμών  τοπικής αυτοδιοίκησης συντρέχει το τεκμήριο αρμοδιότητας για τη διοίκηση  των τοπικών υποθέσεων». Σύμφωνα με την ως άνω επιταγή του άρθρου 102,  παρ.1 Συντ. όλες οι τοπικές υποθέσεις ανήκουν στους οργανισμούς τοπικής  αυτοδιοίκησης (στο   εξής   και:   ΟΤΑ).   Το   ζητούμενο   πάντως   είναι   ο  προσδιορισμός των τοπικών υποθέσεων.

Η προσαρμογή των δήμων και των περιφερειών στην κλιματική αλλαγή: η εκπόνηση του Ευρωπαϊκού σχεδίου προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή

 

Γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Περιφερειών 

O εισηγήτης της Γνωμοδότησης

Matteo Lepore

Δήμαρχος Μπολώνιας (RES) 

I.             ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

1.           Επικροτεί τη δηλωμένη πρόθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να αναληφθεί κατά το β’ εξάμηνο του 2026 μια ενωσιακή πρωτοβουλία για την ανθεκτικότητα στην κλιματική αλλαγή και τη διαχείριση κινδύνων. Τονίζει την ανάγκη προαγωγής της προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή ως νέας αντίληψης περί κοινωνικής και οικονομικής αλλαγής, με τη συμμετοχή του συνόλου της κοινωνίας, των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης και των τεχνικών αρμοδίων οργανισμών έτσι ώστε να ακολουθηθεί μια συνεπής, μετασχηματιστική και συντονισμένη προσέγγιση υπό άρτια πολυεπίπεδη διαχείριση, στην οποία θα λαμβάνονται υπόψη οι τοπικές ιδιαιτερότητες, κίνδυνοι και ευκαιρίες. Επισημαίνει ότι ο νομοθετικός χαρακτήρας της πρωτοβουλίας θα είναι ζωτικής σημασίας για τη νομοθετική ασφάλεια, τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και την έγκαιρη εφαρμογή των μέτρων για το κλίμα. Εισηγείται, επ’ αυτού, να τεθεί ένας στόχος σε επίπεδο ΕΕ ενόψει του 2050 όσον αφορά την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή.