Του Δημήτρη Ι. Κατσούλη
Έως
σήμερα ξέραμε ότι δημοτικές και περιφερειακές παρατάξεις είναι πολιτικές
οργανώσεις που εκπροσωπούν το εκλογικό σώμα του Δήμου ή της Περιφέρειας.
Διαμέσου των δημοτικών και περιφερειακών παρατάξεων οι εκλογείς αναθέτουν την
εντολή αντιπροσώπευσης. Η σημασία της πολιτικής εντολής είναι κρίσιμη για την
λειτουργία της τοπικής αυτοδιοίκησης ως πεδίο πραγμάτωσης της λαϊκής
κυριαρχίας. Φορείς της πολιτικής εντολής είναι οι αιρετοί. Η πλειοψηφία έστω
και εάν συγκροτείται εκ του νόμου (3/5 ανεξαρτήτως ποσοστού ψήφων) έχει την πολιτική
εντολή να «κυβερνήσει» τον Δήμο και η μειοψηφία έχει την πολιτική εντολή
να ασκεί έλεγχο.
Τα ανωτέρω απορρίπτει ο Νέος Κώδικας Αυτοδιοίκησης όπως προκύπτει και από το κείμενο της ανάλυσης αξιολογούμενης ρύθμισης του άρθρου 116 όπου αναφέρει: «Προβλέπεται ότι οι επικεφαλής των παρατάξεων έχουν απεριόριστο δικαίωμα να διαγράψουν μέλη της παράταξής τους. Η δυνατότητα αυτή συνδέεται με την ισχυρή και άμεση νομιμοποίησή τους από την εκλογική βάση και το γεγονός ότι στο πρόσωπό τους βρίσκει έκφραση όχι μόνο η πολιτική ταυτότητα του συνδυασμού που επέλεξε το εκλογικό σώμα, αλλά και το γεγονός ότι τους αναγνωρίζεται και τους αποδίδεται η ευθύνη της πορείας και υλοποίησης του σχετικού πολιτικού προγράμματος, για το οποίο έλαβαν τη λαϊκή εντολή. Οι παραπάνω λόγοι δικαιολογούν και το αντίστροφο γεγονός, καθώς δεν είναι δυνατή η διαγραφή του επικεφαλής της παράταξης από τα λοιπά μέλη της παράταξης.» Για τους εισηγητές του νέου Κώδικα οι παρατάξεις δεν είναι παρά οι Επικεφαλής τους και μόνο καθώς κατά την αντίληψη αυτή οι εκλογείς ψηφίζουν μόνο τους επικεφαλής και όχι τον συνδυασμό υποψηφίων!!! Πρόκειται για καινοτόμα πλην όμως αυταρχική και πλήρως ανερμάτιστη θεωρητική σύλληψη που εξηγεί πολλές από τις επιλογές του άρθρου 116.
