ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΚΕΔΕ
Από
προχθές που ήρθα στο συνέδριο, καρφί στο μάτι μου είναι το σύνθημα του
συνεδρίου: Αναλαμβάνουμε την ευθύνη, χτίζουμε την Ελλάδα από την αρχή.
Εγώ
καμία ευθύνη για τη χώρα δεν θέλω να αναλάβω. Αν καταφέρω να χτίσω το Δήμο μου,
να κρατήσω τον Δήμο μου όρθιο, θα είμαι πάρα πολύ ευτυχής. Και φαντάζομαι το
ίδιο και η κυρία Τσανάκη, το ίδιο και ο κύριος Μώραλης, το ίδιο και ο κύριος
Χατζηδάκης…
Και
σε όλη τη χθεσινή εισήγηση ακούω προτάσεις όπως: «Ήρθε η ώρα της ανατροπής».
«Πρέπει να κάνουμε ένα εθνικό σχέδιο αναγέννησης της χώρας». Εμείς. Δεν
μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα τα καθημερινά του Δήμου μας, θα κάνουμε όλα
αυτά. «Με αφετηρία το συνέδριο αυτό, να γίνει η επανεκκίνηση της χώρας».
«Στόχος μας ένα ισχυρό επιτελικό κράτος». «Να χτίσουμε την Ελλάδα από την αρχή,
να αναγεννήσουμε την πατρίδα μας…» και άλλα πολλά τέτοια.
Είναι
πάρα πολύ ωραία αυτά, αλλά τουλάχιστον αυτή τη στιγμή δεν νομίζω ότι εκφράζουν
το Σώμα και τη διάθεση του Συνεδρίου. Και δεν καταλαβαίνω γιατί προσπαθούμε να
κάνουμε μία στόχευση με κέντρο τη χώρα… Προφανώς όλοι αν στήσουμε τον Δήμο μας
καλά, θα ωφεληθεί η χώρα. Αυτό είναι το καθήκον μας. Αλλά αυτό που εμείς
επιλέξαμε να κάνουμε, είναι να δουλέψουμε στους Δήμους μας. Αν τα καταφέρουμε
εκεί, πραγματικά θα έχουμε συνεισφέρει στη χώρα. Δεν είναι όμως το ζητούμενο
αυτό.
Και
εγώ λέω ότι όσο ο οικονομικός κατήφορος της Αυτοδιοίκησης συνεχίζεται, τόσο
λιγότερο αποτελεσματικά θα είναι τα συνέδριά μας. Δείτε πόσο εκφυλίζονται τα
συνέδριά μας, παρά την διαφορετική εικόνα που προσπαθεί να δώσει η πλειοψηφία,
φορά τη φορά. Χθες 2 ώρες μετά την έναρξη της συνεδρίασης, δεν είχαμε απαρτία.
Δεν είχαμε τους 250. Σήμερα πιάσαμε τους 330. Σε ένα συνέδριο στη Θεσσαλονίκη,
σε μια καταπληκτική πόλη, που υπάρχει εύκολη πρόσβαση, που είναι πληρωμένα τα
έξοδα και λοιπά. Και παρ’ όλα αυτά υπάρχει ένα μεγάλο μέρος των αιρετών, που
δεν έρχεται. Που είναι πάρα πολύ κουρασμένο και απογοητευμένο.
Η
ανάγκη του καθενός μας να μοιραστεί τον πόνο του με τους υπόλοιπους από εμάς,
χωρίς πια να πιστεύει ακόμα ότι στο βάθος υπάρχει φως και ζώντας μια ταλαίπωρη
ζωή, γιατί αυτό ζούμε, στην προσπάθειά μας να κρατήσουμε όρθιους τους Δήμους
μας, υποφέρουμε καθημερινά προσπαθώντας να απαντήσουμε στα πιεστικά προβλήματα.
Αυτή είναι η καθημερινότητά μας.
Σε
μια κοινωνία που είναι παθητικός αποδέκτης όλων όσων συμβαίνουν αυτά τα 7
χρόνια, άλλο τραγικό αυτό, δεν έχουμε συμπαραστάτες και δεν φαίνεται να αντιδρά
σε τίποτα, από όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και δεν φαίνεται να έχει καμιά
διάθεση να αγωνιστεί για κάτι διαφορετικό.
Διαδοχικές
κυβερνητικές αλλαγές, που καμιά δεν κατανόησε τον δικό μας αγώνα, που καμιά δεν
κατάλαβε τη δική μας αγωνία – και το λέω με πόνο ψυχής και για αυτή την
κυβέρνηση, που θα ήθελα διαφορετικά να έχει λειτουργήσει – γιατί κανείς δεν
καταλαβαίνει, από αυτούς που έχουν κυβερνήσει, ότι οι Δήμαρχοι και γενικώς οι
αυτοδιοικητικοί, είναι ένα διαφορετικό είδος. Είμαστε ένα διαφορετικό είδος. Αν
δεν έχεις κάνει αυτοδιοικητικός, δεν καταλαβαίνεις τι θα πει Δήμαρχος. Κάθεσαι
στο Υπουργείο και γνωμοδοτείς. Και παίρνεις αποφάσεις. Αυτό που εμείς ξέρουμε,
δεν το ξέρει κανένας.
Και
εγώ δεν λέω να το ξέρει η Κεντρική Διοίκηση, ούτε θα έπρεπε η Κεντρική Διοίκηση
να έχει περάσει από τα έδρανα του Δημάρχου για να μπορέσει να κάνει αυτά που
θέλουμε. Έπρεπε όμως να σκύψει το αυτί της στην καθημερινότητά μας, να
καταλάβει τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε, να μη βιάζεται να παίρνει θέσεις και εν
πάση περιπτώσει αν δεν τα ξέρει όλα αυτά, ας ρωτάει τους Δημάρχους τους φίλους
της, για να αντιλαμβάνεται τι πρέπει να γίνει. Για να μην έρχεται σε ρήξη και
κόντρα καθημερινή με πράγματα που εύκολα θα μπορούσαν να έχουν επιλυθεί.












