Μετά το Συνέδριο ο κλήρος στις προοδευτικές δυνάμεις της Αυτοδιοίκησης.

 

Του Δημήτρη Ι. Κατσούλη

Το Συνέδριο της ΚΕΔΕ επιβεβαίωσε με τον πιο παραστατικό τρόπο την δεινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η πρωτοβάθμια τοπική αυτοδιοίκηση, καθώς το ανώτατο συλλογικό όργανο περιορίστηκε στην επανάληψη των πολυκαιρισμένων αιτημάτων τα οποία επίμονα δεν βρίσκουν ανταπόκριση από την Κυβέρνηση. Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η επιμονή στην επανάληψη δήθεν κινητοποιήσεων που δεν επηρεάζουν σε κανένα βαθμό την πρόταση της Κυβέρνησης για τον Προϋπολογισμό του 2027.

Η διοίκηση της ΚΕΔΕ και όταν ακόμη επιδίδεται σε λεονταρισμούς και μεγάλες διακηρύξεις παραμένει σταθερά προσδεμένη στο κυβερνητικό και κομματικό άρμα, καθώς δεν διεκδικεί με δυναμισμό και αποτελεσματικότητα τους πόρους που παρακρατούνται παρανόμως αλλά ούτε το μέρος αυτών που ανέρχεται σε 2.300.000.000 ευρώ.

Από το 1989 οι Κεντρικοί Αυτοτελείς Πόροι έχουν θεσμοθετηθεί ως ετήσιοι πόροι της Πρωτοβάθμιας Τοπικής Αυτοδιοίκησης που προέρχονται από φορολογικά έσοδα του Κράτους. Η απόδοση των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων ήταν δυναμική αλλά το κεντρικό κράτος αρχικά ενόψει του στόχου της ΟΝΕ και εν συνεχεία με άλλες δικαιολογίες όπως και η περίοδος των μνημονίων και της κρίσης, πάντοτε παρακρατούσε ένα μεγάλο ποσοστό των πόρων που εκ του νόμου και του Συντάγματος έπρεπε να αποδίδονται πλήρως στους Δήμους. Κατά καιρούς βέβαια ένα μέρος των παρακρατηθέντων αποδόθηκε αλλά πάντα το Κράτος συνέχιζε και συνεχίζει την παρακράτηση. Η διεκδίκηση της τοπικής αυτοδιοίκησης για την πλήρη απόδοση των θεσμοθετημένων πόρων δεν πρέπει να παραμένει εθιμοτυπική είναι αναγκαίο να γίνεται όλο και περισσότερο δυναμική και αδιαπραγμάτευτη. Στην καρδιά εξάλλου αυτής της διεκδίκησης βρίσκεται η πεμπτουσία της διοικητικής και οικονομικής αυτοτέλειας των Δήμων καθώς επιβάλλεται η αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης.

Η ΚΕΔΕ όφειλε να είναι στην πρώτη γραμμή της αμφισβήτησης του επιτελικού κράτους καθώς αυτό αποτελεί την εφαρμογή του πλέον σκληρού συγκεντρωτισμού και  αντιστρατεύεται την Αποκέντρωση η οποία είναι η ζωογόνα δύναμη της Αυτοδιοίκησης. Αντί αυτής της αμφισβήτησης υπηρετεί το επιτελικό κράτος και μάλιστα το ενσωματώνει στην οργάνωση του Συνεδρίου της όπου παρελαύνει και τιμάται η μισή Κυβέρνηση.

Το μείζον διακύβευμα της  δημοκρατικής αποκέντρωσης και της πολυεπίπεδης δημοκρατικής διακυβέρνησης δεν είναι στις προτεραιότητες της πλειοψηφίας της ΚΕΔΕ. Η επί χρόνια επανάληψη συνθημάτων περί Ισχυρών Δήμων και Ισχυρής Ελλάδας όταν δεν συνοδεύεται από διεκδικήσεις ριζικού μετασχηματισμού του συγκεντρωτικού επιτελικού κράτους είναι λόγια του αέρα χωρίς αντίκρισμα. Αντίθετα, παραπλανούν και συσκοτίζουν την περιθωριακή θέση της Αυτοδιοίκησης η οποία βρίσκεται έξω από το επίκεντρο του πολιτικού και διοικητικού συστήματος.

Ο δρόμος είναι η ανατροπή του επιτελικού συγκεντρωτικού κράτους και η θεμελίωση μίας Δημοκρατικής Πολιτείας με Αποκέντρωση και Πολυεπίπεδη δημοκρατική διακυβέρνηση. Σε αυτό τον δρόμο η Αυτοδιοίκηση, οι Δήμοι και οι Περιφέρειες θα έχουν την θέση και τον ρόλο που τους αναλογεί εμπεδώνοντας την συνταγματική αποστολή τους αλλά και το ευρωπαϊκό κεκτημένο της Αυτοδιοίκησης. Στον δρόμο αυτόν βέβαια η Αυτοδιοίκηση δεν πρέπει να παραμένει θεατής αλλά πρωταγωνίστρια καθώς είναι μία πορεία κατακτήσεων και μετασχηματισμού που απαιτεί την δυναμική παρουσία αιρετών με προοδευτικό δημοκρατικό προσανατολισμό.

Ιδού λοιπόν ένα πεδίο δόξης λαμπρό για το σύνολο των προοδευτικών δυνάμεων της Αυτοδιοίκησης που οφείλουν να συμπράξουν με ενότητα και αγωνιστική συνέπεια.